Nauczyciele są centralnym elementem tego procesu. Ich zadaniem jest nie tylko przekazywanie wiedzy, ale przede wszystkim modelowanie pożądanych postaw. W praktyce oznacza to prowadzenie zajęć wychowawczych, wdrażanie programów profilaktycznych, a także aktywną obserwację zachowań uczniów i reagowanie w sytuacjach ryzykownych. Przykładem może być wprowadzenie w niektórych szkołach programu „Szkoła bez przemocy”, który obejmuje warsztaty przeciwdziałania agresji, trening umiejętności społecznych oraz zajęcia z mediacji rówieśniczej.

Rodzice są naturalnym wsparciem dla działań wychowawczych szkoły. Włączenie ich w życie szkoły, np. poprzez rady rodziców, grupy wsparcia czy udział w projektach profilaktycznych, pozwala tworzyć spójny przekaz wychowawczy zarówno w domu, jak i w szkole. Współpraca z rodzicami obejmuje również organizowanie spotkań edukacyjnych na temat zagrożeń współczesnego świata, takich jak uzależnienia cyfrowe, cyberprzemoc czy zdrowie psychiczne młodzieży.

Uczniowie nie są jedynie odbiorcami edukacji i wychowania – ich aktywne uczestnictwo w budowaniu przyjaznego klimatu jest kluczowe. Poprzez działalność samorządu szkolnego, inicjatywy wolontariackie, programy mentorsko-rówieśnicze czy projekty integracyjne, uczniowie uczą się odpowiedzialności, współpracy i empatii. Wiele polskich szkół wdraża systemy „starszy brat/starsza siostra”, w których starsi uczniowie wspierają młodszych w adaptacji do życia szkolnego oraz pomagają w rozwiązywaniu konfliktów. Takie działania wzmacniają poczucie przynależności i wpływu na własne środowisko.

Współpraca całej społeczności szkolnej pozwala tworzyć spójny system wychowawczy, w którym wartości i normy nie są jedynie deklaracjami, ale praktyką codziennych działań. Badania wskazują, że szkoły, w których komunikacja między nauczycielami, uczniami i rodzicami jest systematyczna i otwarta, notują mniejsze problemy wychowawcze oraz wyższy poziom zadowolenia z życia szkolnego wśród uczniów.